Fulya Çetin’in resminde sünnet töreni, aile hafızasıyla erkekliğin toplumsal inşasının kesiştiği bir sahneye dönüşür. Çocuğun gösterişli kıyafeti ve yetişkin figürün çocuğun omzuna uzanan eli, aidiyet kadar bir rolün devrini de düşündürür.

Yüzlerin silinmesiyle portre, kişileri tanımlama işlevinden uzaklaşır; törensel giysiler ve bedenlerin düzeni kimliğin yerini alır. Aşınmış yüzeyde geriye, kim olduklarından çok kendilerinden ne olmaları beklendiğini taşıyan iki figür kalır.